سیاست نامه - متن زیر بخشی از سخنان رهبر معظم انقلاب است که در سال ۷۹ ایراد شده است:

کدام نقض کرامت انسانى بالاتر از این که انسانى، رئیس عائله ‏اى، پدر خانواده‏ اى، در جامعه ‏اى که در آن همه ‏چیز هم هست، نتواند اوّلیات زندگى فرزندان خودش را تأمین کند؟! کدام تحقیر از این بالاتر است؟! کدام نقض شخصیّت و شرف و کرامت انسانى از این بالاتر است؟! صبح تا شب کار کند، آخرش به من یا به شما یا به آن مسؤول دیگر نامه بنویسد که من دو ماه است به خانه‏ ام گوشت نبرده ‏ام!

 یک وقت در جامعه گوشت و میوه نیست، من و شما هم نمی ‏خوریم؛ یک وقت در جامعه امکانات رفاهى نیست، من و شما هم استفاده نمی ‏کنیم؛ یک وقت ایام عید که می ‏شود، فرزندان من و شما هم لباس نو بر تن نمی ‏کنند.

در این حالت کسى احساس سرشکستگى نمی ‏کند - البلیة اذا عمت طابت - اما وقتى همه چیز هست، وقتى کسانى در جامعه با استفاده از فرصتهاى نامشروع توانسته ‏اند براى خودشان آلاف و الوف و زندگی هاى تجمّلى فراهم کنند، وقتى طبقاتى در جامعه هستند که برایشان پول خرج کردن هیچ اهمیتى ندارد، جمع کثیرى از مردم که در بین آنها رزمندگان و عناصر نظامى و کارمندان دولت و معلمان و روستاییان و مردم مناطق محروم و دور و مناطق جنوب هستند، نتوانند نان و پنیر بچه ‏هایشان را فراهم کنند، کدام شکستن شخصیّت و شرف انسانى از این بالاتر است؟!

 شما می ‏خواهید جواب چه کسى را بدهید؟ شما می ‏خواهید دل چه کسى را خوش کنید؟ شما می ‏خواهید چه کسى از شما راضى باشد؟

بله، مسأله معیشت قطعاً در اولویّت اوّل است. معیشت که نبود، دین هم نیست؛ اخلاق هم نیست؛ حفظ عصمت و عفت هم نیست؛ امید هم نیست. کسى را که به موقعیتى دست پیدا کرده، به خاطر این که براى رفع نابسامانى و فقر، تلاش و مجاهدت کند و شب و روزِ خودش را صرف نماید، ملامت نخواهند کرد. اولویّتها را پیدا کنید. مسائل اساسى جامعه اینهاست